Tyrese Haliburton keerde op 7 oktober terug op het speelveld in de voorbereidingswedstrijd van de Indiana Pacers tegen de Minnesota Timberwolves. De twee keer All-Star speelde 16 minuten, scoorde zeven punten en gaf zes assists in de 123-112-overwinning. Het was zijn eerste wedstrijd sinds hij in Game 7 van de NBA Finals van 2025 zijn rechter Achillespees scheurde.
Het was tevens een thuiswedstrijd voor Haliburton. De Pacers speelden in Ames, Iowa, op de Iowa State University, zijn alma mater. Het was zijn eerste wedstrijd in zijn universiteitsarena in zes jaar. Studenten stonden de avond ervoor al in de rij voor de studentenvak, waar ze een gele shirt met zijn gezicht erop kregen, met de bijnaam „Cyclone Hali” erboven.
Met nog 4:27 te spelen in het eerste kwart kreeg Haliburton zijn eerste rustmoment. „Ik was doodmoe”, zei hij lachend na afloop. „Maar zelfs daardoor bleef ik denken: man, ik speel weer.”
Bij het eerste balbezit van Indiana gooide een zenuwachtige Haliburton een pass zonder op te kijken naar Andrew Nembhard, maar die bal ging uit. Bij het volgende balbezit speelde hij een 2-tegen-1 met Pascal Siakam. Hij finishte die aanval met een crossover en een jumper van vijf meter, zijn eerste mand in meer dan een jaar.
De adrenaline droeg hem door 16 minuten speeltijd. „Ik heb mijn eigen interne verwachtingen”, vertelde Haliburton. „Maar ons doel is een kampioenschap winnen. Dat is nooit veranderd.”
Een moeilijk seizoen en grote verwachtingen
Het seizoen van de Pacers, en de weg terug van Indiana naar de top, hangt af van die verwachtingen. Toen Haliburton nog gezond was, leverde hij een van de grootste clutch-prestaties in de NBA-geschiedenis af. In de playoffs van 2025 maakte hij in elke van de vier rondes een game-tying of game-winnende worp.
Indiana leidde in het eerste kwart van Game 7 in Oklahoma City, voordat Haliburton zijn Achillespees scheurde. Daarna wonnen de Thunder de wedstrijd en de titel.
Terwijl Haliburton het seizoen 2025-2026 herstellend doorbracht, won Indiana slechts 19 wedstrijden. Dat maakt de Pacers een van de meest verwarrende teams voor het seizoen 2026-2027. Ondanks de conference finals van 2024 en 2025 wordt Indiana verwacht een bescheiden 42 wedstrijden te winnen. Volgens de Basketball Power Index eindigen ze op de tiende plek in het Oosten.
„Ik let daar niet te veel op”, zei Haliburton. „Ons hele team kan zich daarin vinden. We hebben dat allemaal wel op een bepaalde manier gevoeld.”
De Pacers zijn het laatste team dat de regerende kampioen New York Knicks in een playoffserie versloeg. In een competitiever Oosten dan het Oosten dat hij verliet, wil Haliburton bewijzen dat de Pacers hun plek aan de top terug kunnen veroveren.
„Die magie opnieuw vinden, dat is geen garantie”, zei Pacers-manager Chad Buchanan. „Maar onze kernspelers geloven in elkaar. Ze hebben het gevoel dat mensen ze al hebben afgeschreven. Dat is wat er in die twee jaar gebeurde toen we een run maakten: mensen hebben ons gewoon opzijgeschoven. Dat geeft ze energie.”
Thuis in de Midwest
Het nul-cijfer in het midden van het shirt was oranje, passend bij de rand van een shirt dat in het midden blauw was gekleurd. Toen Haliburton het vel papier oppakte, schamperde hij.
„Wie heeft deze getekend?” vroeg hij. „Oranje en blauw op een Pacers-shirt?”
„Knicks-kleuren”, zei zijn vrouw Jade met een veelbetekenende glimlach.
Nog enkele weken voor het begin van het trainingskamp bezochten de Haliburtons kinderen in het Peyton Manning Children’s Hospital in Indianapolis. Haliburton was daar als woordvoerder van het Indiana Donor Network, dat aandacht vraagt voor orgaandonatie. De vijf kinderen die aanwezig waren, hadden een niertransplantatie ondergaan.
Rond een tafel verzamelden Haliburton en de kinderen, van wie sommigen pas zes jaar oud waren, vellen papier om in te kleuren. Meteen ontstond een druk debat.
„Wat is je lievelingskleur?” vroeg Haliburton aan zijn tafelgenoten, en er ontstond een geanimeerde discussie.
„Rood!” riep een kind. „Blauw!” riep een ander. „Geel!”
„Regenboog!” riep een derde, waarna een nieuwe discussie ontstond over de vraag of alle kleuren samen één kleur konden zijn. Hij hield vol dat dat kon.
„Maar is er ook een regenboogstift?” vroeg Haliburton, die de vraag als een soort kleurenschaakmat neerzette. Toen hij zei dat zijn lievelingskleur grijs was, deinsden de kinderen terug. „Dat hoor je nooit, hè?” zei hij met een glimlach.
Haliburton besteedde het afgelopen jaar grotendeels in Indianapolis aan projecten als deze. Eerder deze zomer hielp hij de Pacers bij het nieuw leven inblazen van hun liefdadigheidswedstrijd softbal, met spelers van de Indianapolis Colts en de Indiana Fever. Fans vulden het Victory Field, een Triple-A-honkbalstadion met 12.000 zitplaatsen in het centrum van Indianapolis.
Haliburtons band met de Midwest is diep. Hij werd geboren in Wisconsin, ontmoette zijn vrouw in Ames en vroeg haar daar ten huwelijk. Die band is sterker geworden sinds hij in 2022 naar Indiana werd geruild.
Daarom investeert hij zoveel in de gemeenschap.
„Het is nu een ander perspectief op het leven”, zei Haliburton. „Ik ben gewoon dankbaar dat ik weer basketbal kan spelen en al die dingen in de gemeenschap kan doen, want wanneer zoiets gebeurt, is het alsof je hele leven aan je ogen voorbijtrekt.”
Het herstel
Tijdens zijn eerste vakantie, een paar maanden na de operatie, kon hij nauwelijks de trap aflopen in een huis dat ze hadden gehuurd. Bij hun vertrek had hij hulp nodig om zich te verplaatsen. Zijn chirurg had hem gewaarschuwd, maar de werkelijkheid drong nu pas echt door. Hij huilde onder de douche.
„Het is moeilijk te accepteren dat je in een oogwenk van bovenop de wereld in het tegenovergestelde terechtkomt”, zei hij.
„Het klinkt gek, want het is een basketbalblessure, en wat er ook gebeurt, er staat een termijn op. Je weet dat je na die tijd weer goed zult zijn. We hebben de beste artsen ter wereld, de beste therapeuten, al die dingen. Je weet dat het goed komt, maar het is een angstig iets.”
Hij bracht het grootste deel van zijn herstel door in Indianapolis, waar hij op wedstrijddagen, thuis en uit, op de bank zat, terwijl het seizoen de verkeerde kant op ging. Midden in zijn revalidatie kreeg hij bovendien een zware gordelroos. Hij kwam er 30 pond bij aan en kreeg ernstige gezichtszwelling als bijwerking van de zware medicatie. De besmettelijke ziekte hield hem weg van zijn ploeggenoten langs de zijlijn. Het was weer een tegenslag in een lang seizoen.
„In de competitie, zeker wanneer een ster zo geblesseerd raakt, betekent dat voor het volgende jaar dat spelers soms hun eigen schema volgen: ‘Ik moet gewoon doen wat goed voor mij is'”, zei Buchanan. „Zo is Ty niet. Ty is zo ingesteld dat hij weet wat het team van hem nodig heeft, in plaats van wat hij voor het team moet doen.”
Tijdens zijn eenzame en zware herstel bekeek hij af en toe oude highlights.
„Gewoon om iets te voelen”, zei hij. „Ik kon dat ooit. Ik mis dat gevoel.”
Hij bekeek zelfs de Finals van 2025 nog eens, zei hij. Zijn focus bleef steken bij Game 4. De Pacers leidden toen met 2-1, maar de Thunder kwamen in de tweede helft terug van een achterstand van dubbele cijfers. Shai Gilgeous-Alexander scoorde 15 van zijn 35 punten in de laatste 4:38 van de wedstrijd.
„Game 4 blijft voor altijd in mijn hoofd zitten”, zei Haliburton. „Als je die wedstrijd wint, verandert de hele serie.”
Die gedachte bleef bij hem terwijl hij zag hoe zijn team het slechtste seizoen uit de clubgeschiedenis beleefde. Hij besefte hoeveel van het gesprek over de problemen van de Pacers om hem draaide: zijn blessure, zijn herstel en zijn terugkeer.
„Iedereen vindt de zomer altijd heel lang”, zei Haliburton. „Nou, ik heb dat twee, drie keer zo lang gehad als alle anderen.”
Terug naar de basis
Haliburton wil niet dat de Pacers het vorige seizoen vergeten.
Indiana eindigde met het minste aantal overwinningen uit de clubgeschiedenis. Het team werd vroeg in het seizoen door blessures getroffen en richtte zich in de tweede helft al op een betere draftpick. Aan het eind van het seizoen leek de ploeg niet meer op de ploeg die de Finals had gehaald.
„Je kunt [onze voorseizoensranglijst] als een gebrek aan respect zien, maar je moet ook begrijpen dat we onszelf in die positie hebben gebracht door hoe we vorig jaar speelden”, zei Haliburton. „Er zijn normen die we niet hebben gehaald en waar we naar terug moeten. En het is geen geheim dat er vorig jaar een flinke terugval was.”
Het trainingskamp draait om het herstellen van die gewoonten.
De avond voor de eerste trainingsdag kwam de ploeg bij Buchanan thuis samen, op de vloer van zijn eigen indoor basketbalveld. Dat is inmiddels een jaarlijkse traditie, de vierde op rij, een moment waarop de Pacers hun prioriteiten voor het seizoen op een rij zetten.
Coach Rick Carlisle betreurde hoe lang de zomer had geduurd. Het was 5½ maand geleden dat ze in april hun laatste wedstrijd speelden, en nog langer geleden dat ze voor iets belangrijks speelden.
„Herwinnen” werd het sleutelwoord tijdens die bijeenkomst.
Carlisle erkende hoe belangrijk het was dat Haliburton terug was, maar waarschuwde ervoor hem als redder te zien.
„We zijn een team dat sterk van elkaar afhankelijk is”, zei Carlisle voor de wedstrijd in Ames vorige week. „Een van de dingen die ons in die twee sterke jaren zo bijzonder maakten, waren onze onderlinge verbondenheid, ons ecosysteem en onze afhankelijkheid van elkaar.
„We zullen altijd beter zijn als de som van alle delen.”
Het grootste deel van de kern van de Pacers is hetzelfde: Haliburton, Siakam, Nembhard en Aaron Nesmith. Ivica Zubac werd echter binnengehaald om Myles Turner te vervangen, die vertrok in een ruil op de trade deadline die Indiana het vijfde draftpick kostte.
Teambronnen zeggen dat de Pacers erop vertrouwen dat deze ruil hun kampioenschapsvenster weer zal openen. Ze erkennen ook dat Zubac, die dichter bij de basket speelt, andere sterke punten heeft dan Turner, een center die de vloer openmaakt met driepunters.
„We hebben een geweldige coach die dingen uitzoekt”, zei Buchanan. „Dat is zijn kracht. Als het niet goed gaat, en we spelen niet goed, of [Zubac] past er niet goed in, dan past hij zich aan.”
De aansluiting met Zubac kan tijd kosten. Ook zijn individuele samenspel met Haliburton kan tijd nodig hebben. In het voorseizoen hebben ze moeite met hun timing in pick-and-rolls, omdat Haliburton vaak al om de hoek is voordat zijn nieuwe center de kans krijgt om te rollen.
„Hij wil zo graag bewijzen wat hij waard is. Hij haat het dat mensen zeggen dat hij geduld moet hebben. Hij haat dat echt”, zei Buchanan. „Hij zegt: ‘Ik ben 16 verdomde maanden uit de running. Ik ben er klaar voor.’ Hij is duidelijk erg zelfverzekerd, maar ik denk nog steeds dat hij tijd nodig heeft om weer in zijn ritme en gevoel te komen.”
Een terugkeer met groeipijn
Haliburton bewoog soms weer als zijn oude zelf, maar de groeipijn was duidelijk zichtbaar in zijn eerste wedstrijd terug.
Hij vergeleek zichzelf met een rookie die te snel speelt en moet vertragen om het offensief zijn ritme te laten vinden. Tijdens de wedstrijd verzwikte hij zijn rechterenkel en hij miste de volgende voorbereidingswedstrijd. Een MRI bevestigde echter dat zijn Achillespees er niet door was aangetast.
„Ik was er helemaal klaar voor, enthousiast, maar ik moet gewoon wat rustiger worden”, zei hij. „Er valt bij mij en bij het team nog veel te verbeteren. Maar ik ben gewoon blij dat ik weer op de vloer sta.”
Verschillende momenten in de sportzaal deze zomer gaven hem het vertrouwen.
Op een middag in juli, dertien maanden na zijn operatie, nam hij één dribbel en gooide de bal de lucht in richting het basket. Terwijl hij erachteraan rende, stuiterde de bal net tekort in de trainingsfaciliteit van de Pacers. De opwaartse beweging droeg hem hoger richting de ring dan in jaren. In de lucht speelde hij de bal tussen zijn benen door, steeg verder op en dunkte met zijn rechterhand, terwijl verschillende medewerkers van de Pacers gezamenlijk een kreet slaakten.
Maar Haliburton schreeuwde het hardst en liet meer dan een jaar aan opgekropte frustratie los.
Hij had een weddenschap met Erik Huddleston, de kracht- en conditietrainer van Indiana: als hij de dunk maakte, een Eastbay genoemd, mocht hij zijn training na het practice overslaan.
Het is een dunk die Haliburton sinds zijn tijd als 20-jarige rookie niet meer regelmatig had gemaakt.
Later plaatste hij een video van de dunk op zijn social media. De boodschap aan de rest van de competitie was duidelijk.
De dunk liet Haliburtons spectaculaire terugkeer zien, maar een rustiger moment een maand later zond een nog luidere boodschap uit.
Voor het begin van het seizoen hielden de spelers van de Pacers een minicamp in Los Angeles.
Op een gegeven moment tijdens een scrimmage viel Haliburton op de vloer. Een paar maanden eerder zou iedereen in de zaal stil zijn geworden en gewacht hebben tot hij weer overeind kwam, net als in die avond in Oklahoma City.
Maar nu gebeurde er niets. Hij stond op. De wedstrijd ging door.
„Dat”, zei hij, „laat me weer normaal voelen.”